کودک کار

در حدود 2200 کودک در کارخانه ها و کارخانه های آجرسازی در بخش سوخرد افغانستان مشغول به کار هستند

کودکان افغان بدهی خانواده خود را تسویه می کنند

ترجمه: بهنام اخوت

 مرکز آسیایی الجزیره- الجزیره بیش از هزاران کودک که برخی حدود 4 سال سن داشتند را یافته است که در کارخانه های آجرسازی در افغانستان به کار اجباری مشغولند.

در بخش سوخرد واقع در شرق این کشور که برای تولیدکنندگان آجر شناخته شده است حدود 38 کارخانه وجود دارد و حدود 2200 کودک مشغول به کار اجباری در آن ها هستند.

شفیق اولا -10 ساله- به الجزیره می گوید:"من نمی خوام که چنین کاری در زندگیم پیشه کنم. من می خوام به مدرسه برم، اما نمی تونم چون فقیرم. خانواده من 800 دلار بدهی دارند و من باید کار کنم."

بسیاری از کودکان مجبور بودند در کارخانه های آجرسازی پس از بدهکار شدن والدینشان به مالکین کار کنند. محمد گل یکی از مالکین این کارخانه ها در نزدیکی جلال آباد می گوید: "آن ها کارگران تضمینی هستند و من از آن ها نگهداری می کنم. آن ها هیچ انتخاب و چاره دیگری ندارند، مثل برده ها برای من کار می کنند. هر خانواده ای بیشتر از هزار افغانی به من بدهکار است و این کودکان با کارشان آنرا به من پرداخت می کنند."

پول برای زنده ماندن

ترزا بو از الجزیره، از سوخرد گزارش می دهد و می گوید که بسیاری از خانواده ها در کارخانه های آجرسازی کار می کنند، در تسویه بدهی های خود دچار معلولیت های  سختی می شوند و با این حال کمتر از 6 دلار در روز به دست می آورند و این همان بردگی برای پول است. دولت می گوید که این مسئله می تواند مورد توجه آژانس ها و دیگر NGOها برای کمک آزادانه به این خانواده های بدهکار قرار گیرد. به هر حال، کارگران این کارخانه ها تردید دارند که هیچ گونه کمک و یاری از سوی دولت دریافت کنند.

قاری که یک آجرساز است می گوید: "اگر بدهی به آنها پرداخت نکنیم ]مالکین کارخانه ها[ آنها اجازه نمی دهند که ما برویم. آنها آدم های قدرتمندی هستند، تفنگ دارند و مردان قدرتمندی را در دولت می شناسند. زندگی من ویران شده، من نگران آینده کودکانم هستم."

کودکان بین 8 تا 12 ساعت کار می کنند و اغلب در شرایط خطرناکی به سر می برند.

الجزیره پسری را مشاهده کرده است که در خلال کار و زمانی که کپه ای از آجر روی او ریخت به شدت آسیب دید. صندوق کودکان سازمان ملل(یونیسف) تخمین زده است که 30% از کودکان 5 تا 14 سال در افغانستان درگیر کار هستند.

رنج آموزش   

طبق گزارش های یونیسف، بیزاری نسبت به نام نویسی در مدارس پس از اینکه طالبان در سال 2001 دولت را در دست گرفت به شدت افزایش یافت و حالا بیش از نیمی از جوانان کشور(سنین 15 تا 24 سال) بی سواد هستند. این مسئله می تواند به وخیم شدن آموزش کودکان منجر شده و کمک می کند که کودکان به جای درس خواندن، پشتیبان مالی خانواده هایشان باشند.  

آخیرخان 12 ساله می گوید:" ما مدت هاست که بدهکاریم و نمی توانیم درس بخوانیم. من کار می کنم تا بدهی های گزاف خانواده ام را جبران کنم. اما یک روز من می خواهم معلم شوم و به دیگران درس بدهم."

صفیه صادقی یکی از اعضای پارلمان افغانستان به الجزیره می گوید که دولت ممنوعیت سختی را برای کارکردن کودک و از طرفی برای کشور دارد اما هنوز این مسئله غیرفعال است چون خانواده هایشان وضعیت فقیرانه ای دارند. او می گوید:"من فکر می کنم این مسئولیت و وظیفه دولت است... باید فعالیت مستقیمی را در مورد این کارهای برده وار صورت دهد. نرخ فقر در افغانستان بسیار بالا است... ما باید چیزهایی را برای خانواده ها آماده کنیم، برای مادران، برای والدین تا کودکان را تغذیه کنند و آنها را به مدرسه بفرستند."